| Dolina Neru |
 |
 |
 |
| Wpisany przez Tomek Przybyliński |
| czwartek, 20 grudnia 2007 01:00 |
|
Położenie: województwo: łódzkie; powiaty: łęczycki, poddębicki | województwo: wielkopolskie; powiat: kolski Status Ochronny: Obszar Chronionego Krajobrazu Dolina Warty i Neru, teren włączony do sieci Natura 2000 jako część obszaru specjalnej ochrony ptaków - Pradolina Warszawsko-Berlińska (PLB 100001) oraz obszar specjalnej ochrony siedlisk - Pradolina Bzury i Neru (PLH 100006) Dolina Neru jest częstym celem wypraw ornitologicznych, i co ciekawe, warto tam pojechać nie tylko ze względu na ptaki. Teren ten jest bardzo urokliwy krajobrazowo, a wiosenne pejzaże są na tyle dzikie, że przywołują na myśl rozlewiska Biebrzy czy Narwi (oczywiście w trochę mniejszej skali :P). Najpiękniej jest tam wiosną, wtedy również spotkać można najwięcej ptaków.
Mówiąc “Dolina Neru” mamy na myśli fragment Pradoliny Warszawsko-Berlińskiej rozciągający się od miejscowości Dąbie na zachodzie niemal po Łęczyce na wschodzie. Najciekawsza część to obszar od miejsca gdzie Ner wpływa do Pradoliny aż po łąki na zachód od nasypu kolejowego, który przecina Dolinę w okolicach Chorzepina. Teren jest tam najbardziej podmokły i sprzyjający dla bytowania ptaków wodno-błotnych. Właśnie lęgi rzadkich gatunków z tej grupy świadczą o unikalności i niepowtarzalności tych okolic, zwłaszcza na tle innych obszarów w centralnej Polsce. Przyjeżdżając nad Ner możemy liczyć na spotkanie lęgowych rycyków, krwawodziobów, kszyków i kulików wielkich. Nasze największe siewkowe lęgną się tu regularnie i jest to ich najważniejsza ostoja w regionie łódzkim. Zazwyczaj co roku lęgną się także rybitwy białowąse, a w niektórych (mokrych) sezonach - także rybitwy białoskrzydłe. W nadrzecznych zaroślach i na brzegach trzcinowisk nietrudno usłyszeć i zobaczyć dziwonie i podróżniczki, a w ostatnich latach najbardziej spektakularnym mieszkańcem Doliny jest wodniczka, reprezentowana zazwyczaj przez kilka śpiewających samców. Obszar ten to również kraina żurawi, czapli i chruścieli. Z rzędu szponiastych warto wymienić m.in. liczne pary błotniaków stawowych, pojedyncze łąkowe, kobuzy i inne najpospolitsze gatunki oraz bieliki polujące czasem na zalanych łąkach. Jak już wspomniano, najlepszym okresem, żeby poznać to całe ptasie bogactwo jest wiosna. Na marcowych rozlewiskach zatrzymują się kilkutysięczne stada gęsi i kaczek. W środku dnia gęsi najłatwiej spotkać na okolicznych polach, gdzie często żerują na oziminie. Przeglądając uważnie stada, w których dominują oczywiście białoczółki i zbożówki, można czasem wypatrzeć jakąś bernikle albo inny rzadki gatunek. W maju trwa przelot siewkowców, które licznie zatrzymują się na nieco podeschniętych, ale wciąż podmokłych łąkach. Czerwcowe sianokosy zwabiają drapole, zdarzają się w tym okresie np. koczując orliki. Latem dolina powoli zaczyna cichnąć i w takim uśpieniu trwa do kolejnego przedwiośnia. W Dolinie jest kilka typowych miejscówek, które regularnie odwiedzamy. Począwszy od zachodu, pierwszą z nich jest nasyp kolejowy przecinający pradolinę w poprzek, warto tam zajrzeć właściwie o każdej porze roku. Podążając dalej na wschód trzeba odwiedzić, zwłaszcza wiosną, łąki i turzycowiska między nasypem a wsią Krzewo oraz pokręcić się w okolicach drogi na Świnice Warckie. W marcu godne polecenia są także okoliczne pola, gdzie pasą się nocujące w Dolinie gęsi. A oto wybrane, najciekawsze gatunki obserwowane w Dolinie w ostatnich latach: |
| Poprawiony: czwartek, 05 listopada 2009 11:31 |